Reklam
  • Reklam
Emine SARKIN

Emine SARKIN

DİLE GELMEYEN

30 Mart 2018 - 19:20

İnsan oğlu ağlayarak gelir dünyaya

Bunun üzerine de, uydurulmuş onca hurafeler vardır
Elbette
Ama bir gerçek var ki! ağlıyoruz işte
Bu köhne Dünyayı bilmeden neden geldim dercesine
Gözlerimde dipsiz kuyu, iki elem kuytusu
Öyle yaa sıcak günlerin ardı ayazdı hep bu ellerde
İçimizdeki bitmeyen bitmeyecek olan umut dünyası işte
Başlarız hayatta yaşamaya düşe kalka, ine çıka
Bazen de yükler ağırdır omuzlarında, ağlarız hıçkıra hıçkıra
Açlıktan çok yalnızlık olur köşe bucak kuytuları aratan
Kuru ayazdan çok
İçindeki hüzün deryasıdır, böyle içli içli söyleten
Bazen saz olur ağlatan, bazen de söz olur boyun eğdiren
Çekip götüren bu ellerden
Sebebi malum bütün olanlara tanıksın
Yarana tuz basar gibi
Engel olamadan bilirsin, lakin
Hiçbir şeyden bi haber gibi
Yeni uyanmış mahmurluğunu atamazsın üzerinden
Mühür kimde ise cellat o diyorlar
Aksi taktirde bir illet gibi yapışıp kalacağım ellerinden
Silahını seçmelisin tez elden
Eşik dediğin ne uzaktı nede yakın, tam tamına bir azaptı
Beklemek
Kızılı siyahına karışmış, seyirciler suspus
etrafı izlemekte, kimin çıkıp geleceği meçhul
Bu devri isyandan
Kerpiç duvarların ardıdır belki de saklandıkları yer
Kale içinde kale, duvar içinde duvar sırlar içinde sırlar var .
Kapı açılır, içeriye esrarengiz yüzü tam da belli olmayan
Sisler içinde
Kadifemsi ses tonu ve beraberinde odayı kaplayan
Reyhani, tarçın, karanfil kokuları
Burnumuzu dolduran
Tılsımlıdır dokunca her şey değişecek belki de
Rüyalar gerçeğe dönecek
En önemlisi de, şunu öğretir bize
İnsanları uzaktan uzağa seyredersen
Onlara daha yakın olursun,
En hassas yanlarını söylemeseler de bilirsin
Şairde öyle söylüyor;
‘ruhuna beden giydirilmişlerin gözlerine bakın ilk önce,
Çünkü gözler iki dipsiz kuyudur acısı sevinci her şeyi oradadır
Ve asla gizleyemezler’.
O vakit hayalde hafızada anlar ki
Hikayeler hep eksik, bunca süslü püslü kelimeler ardından
Tek bir ağaç dibinde dinlendim
Bilirim ki elmalar sarardı ama tatlanmadı
Şu varlık alemine gözlerini açarken attığın çığlığın yankısı kalmadı
Hikayeni yaşamadan özünü bulamazsın
Hele ki özünden utanıp sıkılırsan,
Avazın çıktığı kadar bağırırken, sesin sanki başkasının sesi sanırsın
Duymadım diyemezsin.
Leyla öldü, mecnun öldü
Kalan baki ‘AŞK’
Her gönülde hakikat tohumu vardır elbet
Tohumu bitirende O dur yitirende O .

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar

www.manisagundemi.com